Ειρ. Ναυπλίου 158/2014 – Αναστολή εκτέλεσης διαταγής πληρωμής

Τελευταία ενημέρωση σελίδας:

Αριθμός Αποφάσεως: 158/2014

ΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

Αποτελούμενο από τον Ειρηνοδίκη Ναυπλίου Αθανάσιο Μαρίνη και από τον Γραμματέα Κωνσταντίνο Νεφρό.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του την 19-2-2014. για να δικάσει την υπόθεση:
 
Της αιτούσης: ……………., κατοίκου Ναυπλίου, οδός …. η οποία παραστά-θηκε αυτοπροσώπως.

Της Καθ’ ής η αίτηση: Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε, εκπροσωπείται νόμιμα που έχει έδρα στην Αθήνα, οδός Αιόλου αριθ. 36 η οποία παραστάθηκε διά της πληρεξούσιας της δικηγόρου Ελένη Μπούκαρα.

Η αιτούσα με την από 30-1-2014 αίτηοή της, η οποία απευθύνεται  ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ναυπλίου, κατατέθηκε στην αρμοδία του  Δι-καστηρίου αυτού Γραμματέα και γράφτηκε στο σχετικό της βιβλίο με αύξοντα αριθμό εγγραφής 21/2014. ζήτησε όσα σε αυτήν αναφέρονται.

Της αίτησης αυτής ορίσθηκε δικάσιμος η στην αρχή της παρούσας  από-φασης σημειούμενη δικάσιμος κατά την οποία, αφού έγινε συζήτηση, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως παραπάνω σημειώνεται.
 
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση αίτηση της, η αιτούσα ζητεί να ανασταλεί  λόγω επαπειλούμενης ανεπανόρθωτου οικονομικής βλάβης η εκτέλεση των υπ’ αριθμ. 417/5-12-2013 και 418/5-32-2013 Διαταγών Πληρωμής του Δικαστή αυτού του Δικαστηρίου, μέχρι να εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί της ανακοπής που έχει ασκήσει κατά της διαταγής αυτής σύμφωνα με το άρθρο 632 του ΚΠολΔ., νομότυπα και εμπρόθεσμα, διότι εκάστη αυ-τών:

α) εκδόθηκε μη νομίμως στηριζομένη στην επίδικη σύμβαση στην οποία εμπεριείχοντο άκυροι Γενικοί Όροι Συναλλαγών (ΑΠ 1219/ 2001, άρθ. 2 παρ. 7 περ. ε’, ια’ Ν. 2251/1994, ΠΑ/ΤΕ 2501/2002, 3587/10-7-2007, ΥΑ Ζ1 -798/2008-ΦΕΚ 1353/Β711.7.2008 και με αριθμ. 6/2006 απόφαση Ολ.Α.Π),

β) δεδομένης της φύσεως των ΓΟΣ, οι οποίοι είναι πάντοτε προδια-τυπωμένοι, πολύ περισσότερο δε για αυτούς που προδιατυπώνουν οι τράπεζες, καθίσταται σαφές,ότι οι τράπεζες αποσκοπούν στη σύ-ναψη της σύμβασης ως ενιαίο σύνολο, μη επιδεχόμενων επ’ αυτού καμίας διαπραγμάτευσης και συνεπώς συνάγεται με βεβαιότητα ότι η καθ’ ης δεν θα είχε επιχειρήσει τη σύναψη της σύμβασης χωρίς το άκυρο μέρος. Κατά τα ανωτέρω, η δικαιοπραξία κατά το υπόλοιπο αυτοτελές μέρος δεν είναι ισχυρή, διότι συνάγεται ότι τα μέρη δε θα επιχειρούσαν τη δικαιοπραξία χωρίς το άκυρο μέρος αλλά -ιδίως η καθ’ ης-απέβλεπε σ’ αυτή ως ενιαίο αδιάσπαστο σύνολο (άρθρ, 181 Α.Κ),

γ) ενυπάρχει δεδικασμένο (ΑΠ 1219/2000, 1127/2005 και  819/2013) δεσμεύον την καθ’ ης ως μέλλος της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών Γάρθ. 76 παρ. 1. 83, 321. 322, 324, 325, 329 και 331. 699 ΚΠολΔ, ΦΕΚ Β’ 1646/14.08.2008, Λήψη απόφασης επί της υπ’ αριθμ. 294/16.1.2007 Εισήγησης της Γε-νικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού, ΑΠ 516/75   ΝοΒ   23/1258,   και  άρθ.  10  παρ.  20  Ν. 3587/2007 «περί προστασίας Κατα-ναλωτών»),

δ) εξεδόθη κατά καταχρηστική άσκηση δικαιώματος (άρθ. 281 ΑΚ) εκ μέρους της καθ’ ης ή οποία και εγνώριζε την καταχρηστικότητα αυτή, καθιστούν  μη ανεκτή την μεταγενέστερη άσκηση του σύμφωνα με τις περί Δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου,

ε) η αναγραφή επί της σύμβασης ότι η μη αμφισβήτηση της οφειλής εντός 30 ημερών από την λήψη του μηνιαίου λογαριασμού θεωρείται ως ανεπιφύλακτη αποδοχή, αποτελεί πλασματική αναγνώριση χρέους (άρθ. ΑΚ 873), που συνιστά άκυρη δικαιοπραξία ως αντίθετη προς τα χρηστά ήθη (άρθ. 178 και 179 ΑΚ).

στ) το αμφισβητούμενο ποσό τυγχάνει μη εκκαθαρισμένο, και βέβαιο διότι διαμορφώθηκε χωρίς τον αυτεπάγγελτο επανακαθορισμό της α-παίτησης της καθ’ ης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 924 Κ. ΠολΔ και 39 παρ. 1 και 2 του Ν. 3259/4-8-2004 (ΦΕΚ 149 Α74-8-2004 που ορίζει ότι («..1. Η συνολική ληξιπρόθεσμη οφειλή από κάθε είδους συμβάσεις δανείων ή πιστώσεων, οι οποίες συνομολογούνται ή έχουν συνομολογηθεί πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος νό-μου με πιστωτικά ιδρύματα, δεν δύναται να υπερβαίνει το τριπλάσιο του κατά περίπτωση ληφθέντος κεφαλαίου εκάστου δανείου ή πίσ-τωσης ή του αθροίσματος των ληφθέντων κεφαλαίων περισσότερων δανείων ή πιστώσεων ή προκειμένου περί αλληλόχρεων λογαριασ-μών, του ποοούτης οφειλής, όπως αυτή διαμορφώθηκε κατά την τε-λευταία εκταμίευση του λογαριασμού, με την επιφύλαξη των παραγ-ράφων 4 και 5 του παρόντος άρθρου»,

ζ) ένεκα των ανωτέρω υποχρεούται η καθ’ ης να καταβάλλει στην  αιτούσα λόγω χρηματικής ικανοποίησης ένεκα ηθικής βλάβης που της προκάλεσε από την προσβολή της προσωπικότητας της σε συνδυασμό με αδικοπρακτική ευθύνη το ποσό των 100.000.00 ευρώ, σύμφωνα με τα άρθρα 914, 919, 932 και 57, 59 Α.Κ. ο οποίος όμως ισχυρισμός τυγχάνει απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω υπερβάσεως της καθ’ ύλη αρμοδιότητος παρόντος δικαστηρίου.  
 
Επίσης ζητεί να υποχρεωθεί η αντίδικος της τράπεζα προσωρινά με την απόφαση του δικαστηρίου να της χορηγήσει ακριβές αντίγραφο του Αναλυτικού Λογαριασμού που τηρεί από τη χο-ρήγηση της επίδικων πιστωτικών καρτών μέχρι σήμερα, από τον οποίο να προκύπτουν αναλυτικά το ποσότης πίστωσης που χορήγησε, οι τόκοι υπερημερίας, οι δαπάνες της εκτέλεσης και τα ποσά που πληρώθηκαν μέχρι σήμερα, όπως επίσης και τα αντίγραφα του συνόλου των εξοφλητικών αποδείξεων που βρίσκονται στη κατοχή της, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 450 περ. 2 Κ.Πολ.Δ., σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 901, 902 και 903 Α.Κ. και σε συνδυασμό με την διάταξη του άρθρου 30 παρ. 4 περίπτωση α’ του Νόμου 2789/2000 (Φ.Ε.Κ. 21 τεύχος πρώτο), όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τη διάταξη της παραγ. 7 του άρθρου 42 του Νόμου 2912/ 2001 (ΦΕΚ 94Α/9-5-2001)που αντικατέστησε τη παράγ. 3 του  άρ-θρου 47 του παραπάνω Νόμου χορηγώντας νόμιμα επικυρω-μένα αντίγραφα τους με δαπάνες της αιτούσης και να κατά-δικαστεί αυτή στη δικαστική της δαπάνη.
 
Η αίτηση αρμοδίως και παραδεκτώς, προκειμένης παραδεκτής  αντικει-μενικής σωρεύσεως αιτήσεων (αρθρ. 217 και 218 παρ. 1 ΚΠολΔ),  φέ-ρεται (άρθ. 632 παρ. 2 ΚΧΙολΔ) για να συζητηθεί ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 686 επ. ΚΠολΔ). Είναι επαρκώς ορισμένη και παρεπόμενα νόμιμη, καθώςστηρίζεται στη διάταξη του άρθρου 632 παρ. 1 και 3 του ίδιου Κώδικα όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 14 του Ν. 4055/6-3- 12-ΦΕΚ 51Λ/12-3-2012).Πρέπει επομένως να εξετασθεί και ουσιαστικώς.
 
Η καθ’ ης αρνείται αιτολογημένως τους προβαλλόμενους λόγους ανα-κοπής.                                                    

 
Από την εκτίμηση των προσκομιζομένων μετ’ επικλήσεως έγγραφων πιθανολογήθηκε ότι θα ευδοκιμήσει ουσιαστικά και τυπικά ένας του-λάχιστον λόγος ανακοπής και συγκεκριμένα:

Σύμφωνα με την 5 ΠΔ/ΤΕ υπ’ αριθ. 2286/28-1-1994 που εκδόθηκε κατ’εξουσιοδότηση του άρθ. 1 του Ν. 1266/1982 σχε-τικώς με τα καταναλωτικά δάνεια και τα χρεωστικά υπόλοιπα λογαριασμών πιστωτικών δελτίων, τα επιτόκια καθορίζονται ε-λεύθερα από τα πιστωτικά ιδρύματα με την επιφύλαξη όμως των διατάξεων περί ελαχίστων ορίων επιτοκίων χορηγήσεων που  τυχόν ισχύουν. Τα τραπεζικά επιτόκια είναι σήμερα κατά κα-νόνα ελευθέρως διαπραγματεύσιμα και το ισχύον γι’ αυτά κα-θεστώς δεν συνοδεύεται από τη θέσπιση ανωτάτων ορίων. Η επέμβαση του νομοθέτη περιορίζεται στη ρύθμιση των εξωτρα-πεζικών μόνο επιτοκίων.

Εξάλλου τα εξωτραπεζικά επιτόκια παρά τον περιορισμό τους στις εξωτ-ραπεζικές συναλλαγές δεν παύουν να έχουν γενικότερη κοινωνικοοι-κονομική σημασία και να αφορούν και τις τραπεζικές συμβατικές σχέ-σεις. Ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος στην ελεύ-θερη διαμόρφωση των τραπεζικών επιτοκίων είναι η συμπίεση τους κά-τω από τα όρια των εξωτραπεζικών. Έτσι, η συμφωνία για επιτόκια που υπερβαίνουν τα ανώτατα αυτά όρια δεν παύει να απαγορεύεται από το νόμο (ΑΚ 281).
 
Ενόψει των ανωτέρω, γενικός όρος που επιτρέπει στην τράπεζα να καθορίζει εκάστοτε συμβατικό τόκο με τον οποίο θα  χρε-ώνεται ο λογαριασμός του πελάτη στις περιπτώσεις τμηματικών εξοφλήσεων (καταβολών σε δόσεις) είναι καταχρηστικός και συνεπώς άκυρος λόγω αντιθέσεως του στο άρθ. 2 παρ. 7 περ. ια του Ν. 2251/ 1994, όταν δεν καθορίζονται κριτήρια ειδικά εκ των προτέρων και εύλογα για τον καταναλωτή – πελάτη.

Ένας τέτοιος όρος εμφανίζει αοριστία, αφού επιτρέπει στην προμη-θεύτρια κατά την έννοια του νόμου Τράπεζα να προσδιορίζει οπο-τεδήποτε συμβατικό τόκο, χωρίς να είναι εκ των προτέρων γνωστά στον καταναλωτή – πελάτη κριτήρια ειδικά και εύλογα, πράγμα που οδηγεί στη διάψευση των τυπικών και δικαιολογημένων προσδοκιών του πελάτη ως προς την εξέλιξη τηςσυναλλακτικής σχέσεως με την τράπεζα.

Παραβιάζεται έτσι από την Τράπεζα η βαρύνουσα αυτήν υποχ-ρέωση σαφήνειας και διαφάνειας του σχετικού Γενικού Όρου Συναλλαγής, ο οποίος αφορά και τις κρινόμενες υπ’αριθμ. 417 και 415/5-12-2013 Διαταγές Πληρωμής, διότι η αιτούσα είναι άνεργη και είχε δώσει δείγματα συνεπούς και συνεργάσιμου οφειλέτη έχοντας αποπληρώσει πλήρως και εμπροθέσμως έτερο δάνειο προς την καθ’ ης και αν και η Νομική Υπηρεσία της Τράπεζας της υποσχέθηκε ότι πριν από την ενέργεια οποιασδήποτε δικαστικής καταδιωκτικής ενέργειας θα την ειδοποιήσει, εντούτοις προέβη στην έκδοση των επιδίκων δια-ταγών πληρωμής, προκαλώντας ανεπανόρθωτη σε αυτήν βλάβη εφό-σον απειλείται το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο και δή η κύρια κατοικία της. Κατά τη σύναψη της σύμβασης αν και η καθ’ ης γνώριζε την ύπαρξη και το περιεχόμενο της ΑΠ 1219/01 και ά-ρα την ακυρότητα των ΓΟΣ που την επέβαλε, παρ΄ όλα αυτά κατά την πάγια πρακτική των Τραπεζών («ολική κατάφαση ή ο-λική άρνηση) της επέβαλε τους άκυρους ΓΟΣ, εκμεταλλευό-μενη προς τούτο την οικονομική ανάγκη και απειρία της περί τα νομικά, ρε αποτέλεσμα να. συναφθούν οι -με φανερή δυσανα-λογία παροχή και αντιπαροχή- επίδικες συμβάσεις και να υποσ-τεί υπέρμετρη σε σχέση με την παροχή περιουσιακή βλάβη.

Το γεγονός ότι αυτή απευθύνθηκε στην καθ’ ης για τη σύναψη της σύμβασης δεν επηρεάζει, αφού είναι ανεξάρτητο από το ποιος είχε την πρωτοβουλία κατάρτισης της σύμβασης.
 
Επομένως πληρούνται στην ένδικη περίπτωση οι προϋποθέσεις εφαρ-μογής των διατάξεων τον άρθρου 179 ΑΚ ήτοι η συνδρομή αθροιστι-κά των τριών στοιχείων:

α) της φανερής δυσαναλογίας μεταξύ παροχής και αντιπαροχής,
β) ανάγκης ή κουφότητας ή απειρίας του άλλου και
γ) της εκμετάλλευσης της ανάγκης κουφότητας ή απειρίας του άλ-λου. 
Επομένως κατά τα ανωτέρω υπό στοιχ. α’, β’ και ε’ λόγοι της ανα-κοπής είναι βάσιμοι καθόσον, εκτίθενται στην ανακοπή τα στοιχεία της ιδιότητας της αιτούσης ως ανακοπτούσης και ώς τελικού αποδέκτη του σκοπού της κατάρτισης της σύμβασης, επί τη βάσει της οποίας  εκδόθηκαν οι ανακοπτόμενες Διαταγές Πληρωμής, και με βάση τα ο-ποία δικαιούται προστασίας κατά το νόμο για την προστασία των  κα-ταναλωτών, καθώς επίσης και επειδή αναφέρονται αφενός οι συνέ-πειες της ύπαρξης των εν λόγω ΓΟΣ στην εξέλιξη της επίδικης σύμ-βασης και στη διαμόρφωση του τελικά οφειλόμενου ποσού, αφετέρου επιπλέον το αμφισβητούμενο ποσό είναι μη εκκαθαρισμένο, α-φού διαμορφώθηκε χωρίς τον αυτεπάγγελτο επανακαθορισμό της απαίτησης της καθ’ ης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρ-θρου 39 παρ. 1 και 2 του Ν. 3259/4-8-2004 (ΦΕΚ 149 Α 74-8-2004).

Επομένως θα πρέπει να γίνει δεκτή και ως ουσιαστικώς βάσιμη η  αίτηση ενώ πιθανολογήθηκε και η συμπλεκόμενη ανεπανόρθωτη βλάβη της αιτούσης αφού αυτή ευρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Τα δικαστικά έξοδα επιβάλλονται σε βάρος της αιτούσης (αρθρ. 176 ΚΠολΔ και αρθρ. 178 παρ. 3 του νδ 3026/54 (Κώδ. Δικηγ.)
 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΣ κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.

ΔΕΧΕΤΑΙ την αίτηση Αναστολής.

ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ,χωρίς παροχή εγγύησης, τη διαδικασία της  α-ναγκαστική ς εκτέλεσης των με αριθ. 417/5-12-2013 και 418/5-12-2013 Διαταγών Πληρωμής του Δικαστή αυτού του Δικαστηρίου μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της από 16-01-2014 και με αυξ. αριθμ. κατάθ. 4/2014 Ανακοπής της αιτούσας, που έχει προσδιορισθεί να συζητηθεί στην δι-κάσιμο της 9/12/2014.
 
Υποχρεώνει την καθ’ ης να χορηγήσει, – εντός μηνός από της  επιδόσεως προς αυτήν παρούσης αποφάσεως-, στην αιτούσα ακριβές αντίγραφο του Αναλυτικού Λογαριασμού που τηρεί από τη χορήγηση των επίδικων πιστωτικών καρτών μέχρι σήμερα, από τον οποίο να προκύπτουν αναλυτικά το ποσό της πίστωσης που χορήγησε, οι τόκοι υπερημερίας, οι δαπάνες της εκτέλεσης και τα ποσά που πληρώθηκαν μέχρι σήμερα, όπως επίσης και τα αντίγραφα του συνόλου των εξοφλητικών αποδείξεων που βρίσκονται στη κατοχή της χορηγώντας νόμιμα επικυρωμένα αντίγραφα τους με δαπάνες της αιτούσης.
 
ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τα δικαστικά έξοδα της καθ’ ης ύψους εκατόν  πε-νήντα ευρώ (150) σε βάρος της αιτούσης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε στο Ναύπλιο,σε έκτακ-τη δημόσια στο ακροατήριο του συνεδρίαση, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων αυτών, στις 18-3-2014.

Ο ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΗΣ                           Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
 
 

Αφήστε μια απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.