Minilink

Υποψήφιος βουλευτής; Μια ματιά στον προεκλογικό αγώνα από μέσα

[sc:writer id=”Begar” ]

Αυτή τη βδομάδα, προσφέρθηκα να βοηθήσω στον προεκλογικό αγώνα υποψηφίου βουλευτή, που ανήκει στα πρώην “μεγάλα” κόμματα, παρά την εσωτερική μου αγανάκτηση εναντίον των δύο μεγάλων κομμάτων.

Το έκανα, λόγω οικογενειακής υποχρέωσης (ο υποψήφιος είναι κοντινός συγγενής), αλλά κυρίως επειδή πρόκειται περί εντίμου ατόμου, που πολλές φορές έθεσε υποψηφιότητα και δεν εξελέγη.

Μπορώ να πω ότι ήταν μια χρήσιμη εμπειρία, γιατί έμαθα κάποια πράγματα που διέπουν την καταπληκτική “Δημοκρατία” μας, αλλά και τη νοοτροπία του Έλληνα ψηφοφόρου.

Τι είδα και τι διαπίστωσα:

 

Πληρωμένη δημοκρατία

Αν δεν έχεις χρήμα, δεν μπορείς να μπεις στο παιχνίδι της υποψηφιότητας.

– Πληρώνεις για να τυπώσεις φυλλάδια και κάρτες.

– Πληρώνεις για να τυπωθούν τα ψηφοδέλτια (αυτά που διανέμονται στα σπίτια).

– Πληρώνεις για φακέλους.

– Πληρώνεις για να τα σταυρώσουν, ένα ένα στο χέρι (η προεκτύπωση σταυρού συνιστά ακυρότητα)

– Πληρώνεις για να τα φακελώσουν.

– Πληρώνεις για να τα διανείμουν.

– Πληρώνεις για συνέντευξη στο τοπικό κανάλι (αλλιώς δεν σε βγάζει)

– Πληρώνεις για διαφήμιση στο διαδίκτυο.

– Πληρώνεις για μαζική αποστολή SMS.

– Πληρώνεις για να παίζει η φάτσα σου πρώτη σελίδα στις τοπικές εφημερίδες.

– Πληρώνεις για να τηλεφωνήσεις σε όλους τους πιθανούς ψηφοφόρους του νομού (μεροκάματα και κόστος τηλεφωνημάτων).

Όλα τα παραπάνω, αθροιζόμενα, φτάνουν σε ασύλληπτα ποσά. Από 30.000  έως 200.000 ευρώ. Μιλάμε πάντα για επαρχία. Προφανώς στην Αθήνα θα είναι μεγαλύτερο το κόστος, αφού απευθύνεσαι σε μεγαλύτερο αριθμό ψηφοφόρων.

Αν τώρα είσαι κοινός  εργαζόμενος μπατίρης θνητός, πληρώνεις μόνο τις εκτυπώσεις και πολύ περιορισμένες προβολές στις εφημερίδες και τα υπόλοιπα προσπαθείς να τα κάνεις με εθελοντές, οι οποίοι εργάζονται αμισθί, για να σε βοηθήσουν, άρα και το αποτέλεσμα που παίρνεις, είναι το αντίστοιχο.

Για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, σας λέω ότι αντίστοιχος υποψήφιος, σε διπλανό κτήριο, είχει ολοκληρώσει τα πάντα από τα παραπάνω, 8 μέρες πριν τις εκλογές, όταν εμείς, οι μπατίρηδες εθελοντές, ακόμα και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε.

 

Το προφίλ του εθελοντή

Όσοι εργάζονται εθελοντικά στα πολιτικά γραφεία, χωρίς μισθό δηλ, διακρίνονται σε δύο κατηγορίες.

1. Αυτούς που προσδοκούν να ανταμειφθούν σε είδος (π.χ. διορισμός στο δημόσιο ή κάποια άλλη “χάρη”). Αυτοί δουλεύουν σα σκυλιά, νυχθημερόν, απλήρωτοι και βγάζουν την περισσότερη και ουσιαστική αγγαρεία. Από τηλεφωνήματα, μέχρι μεταμεσονύχτιες διανομές ψηφοδελτίων και φυλλαδίων. Γι’ αυτούς, είναι πολύ σημαντικό να εκλεγεί ο υποψήφιος, διότι μόνο έτσι θα επωφεληθούν και οι ίδιοι.

2. Οι φίλοι και συγγενείς, σαν την αφεντιά μου, που πάνε μερικές ώρες, περισσότερο από “υποχρέωση” στον κουμπάρο, ξάδελφο, θείο κλπ που είναι υποψήφιος, ίσα ίσα για να μην γκρινιάζει και λέει ότι δεν τον στήριξε το ίδιο το σόϊ. Φυσικά αυτοί, εργάζονται με λιγότερο ζήλο, πολύ λιγότερες ώρες και δεν αποδίδουν ποσοτικά και ποιοτικά. Άλλωστε, αυτοί δεν  έχουν και καμιά σκασίλα για το αν εκλεγεί ή όχι ο υποψήφιος και επιπρόσθετα δεν επιθυμούν να τους δει ο κόσμος να ασχολούνται και να χαρακτηριστούν ως κομματόσκυλα. Κάπου εκεί κατατάσσομαι και εγώ.

 

Ο παλιός είναι αλλιώς

Ο ήδη εκλεγμένος βουλευτής που ξαναθέτει υποψηφιότητα, έχει τεράστιο πλεονέκτημα. Διαθέτει έτοιμους μηχανισμούς, από ανθρώπους που ήδη έχουν “εξυπηρετηθεί” και οι οποίοι θα τρέξουν νύχτα μέρα για να ξεπληρώσουν το διορισμό (ή ο,τιδήποτε άλλο τους έχει προσφερθεί).

Ο ήδη εκλεγμένος βουλευτής, συνήθως διαθέτει και χρήμα.

Ο ήδη εκλεγμένος βουλευτής, αυτοδικαίως συμπεριλαμβάνεται στο ψηφοδέλτιο, άρα με το που μυρίσει εκλογές στον αέρα, αρχίζει την προετοιμασία. Οι υπόλοιποι, θα πρέπει να ανακοινωθούν επίσημα τα ονόματα, πράγμα που τους αφήνει ουσιαστικά με μόνο 15 μέρες χρόνο για να οργανώσουν και διεξάγουν τον προεκλογικό αγώνα τους.

Ο ήδη εκλεγμένος βουλευτής, διαθέτει τους μηχανισμούς, ώστε να παρέμβει στην εκλογική διαδικασία και να αλλοιώσει το αποτέλεσμα. Ο δικαστικός αντιπρόσωπος, κατά την καταμέτρηση των ψήφων, ενδιαφέρεται για το πόσες ψήφους πήρε το κάθε κόμμα. Το πως γίνεται η κατανομή σταυρών στα κόμματα δεν το ενδιαφέρει.  Εκεί υπεισέρχονται οι μηχανισμοί. Σε όσα ψηφοδέλτια του συγκεκριμένου κόμματος, υπάρχουν λιγότεροι ή καθόλου σταυροί, από το σύνολο που προβλέπεται στο νομό, τα τσιράκια προσθέτουν επιτόπου σταυρούς στο δικό τους υποψήφιο.

 

Ο Έλληνας ψηφοφόρος

Δυστυχώς, αντίθετα με αυτά που πιστεύουμε ή παριστάνουμε πως πιστεύουμε, ο Έλληνας, σε μεγάλους αριθμούς, συνεχίζει, ακόμα και σήμερα,να είναι ο κλασικός μαλάκας ραγιάς, που πάει πριν την Κυριακή στο πολιτικό γραφείο για να δηλώσει πίστη και υποταγή, ώστε αν ο υποψήφιος εκλεγεί, να έχει μούτρα να ζητήσει ρουσφέτια. Ήδη, πολλοί ζητάνε το ρουσφέτι προεκλογικά, νομίζοντας ότι έτσι κάτι θα πετύχουν.

Στην πραγματικότητα, το 95% των αιτημάτων για ρουσφέτι, μόλις φύγει ο πελάτης-ψηφοφόρος, πάει στα σκουπίδια και δεν ξαναασχολείται κανένας μ’ αυτό. Το υπόλοιπο 5% αποτελείται από αιτήματα, τα οποία δεν είναι σπουδαία και μπορούν να ικανοποιηθούν με ένα απλό τηλεφώνημα, αλλά δεν απαιτούν καν παρέμβαση βουλευτή. Κλασικό παράδειγμα, να πάρει άδεια ένας φαντάρος. Σε ποσοστό 90%, ο φαντάρος μπορεί να πάρει μόνος του την άδεια, αρκεί να το ζητήσει ευθέως από το Διοικητή του και χωρίς να έχει καμιά υποχρέωση σε κάνέναν.

Σε ένα μεγάλο ποσοστό, οι “πελάτες” των υποψηφίων έχουν νοητικό επίπεδο “αγελάδας”. Αυτός είναι και ο λόγος που επιβιώνει μέχρι σήμερα το σαθρό πολιτικό σύστημα στη χώρα μας.

 

Το επίπεδο του βουλευτή

Μια λυπηρή διαπίστωση είναι ότι η πλειοψηφία των υποψηφίων βουλευτών αποτελείται από ανθρώπους του μέσου όρου, χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες, πολιτική κρίση ή εξυπνάδα. Το κυριότερο, δεν είναι περισσότερο ενημερωμένοι στα θέματα του κράτους, από τον μέσο πολίτη που διαβάζει εφημερίδες, παρακολουθεί τηλεόραση και ενημερώνεται από το διαδίκτυο.

Βλέπετε, αν ανήκεις στην κατηγορία του κοινού θνητού, που πρέπει να εργάζεται για να ζήσει, δεν σου περισσεύει και πολύς χρόνος για να ενημερωθείς για τα κρατικά θέματα.

Εκεί το πλεονέκτημα το έχουν οι λεγόμενοι “επαγγελματίες” βουλευτές, που από τη στιγμή της ενηλικίωσής τους “κληρονόμησαν” τη βουλευτική έδρα του πατέρα τους. Ναι, αυτοί που τους κατηγορούμε ότι δεν δούλεψαν ποτέ.

Και σ’ αυτό το λυπηρό συμπέρασμα κατέληξα, γνωρίζοντας και συνομιλώντας με υποψήφιους όλων σχεδόν των κομμάτων, δεδομένου ότι στην επαρχία, όλοι μιλάνε με όλους.

 

Αυτή είναι η εμπειρία που απέκτησα, με την ολιγοήμερη ενασχόλησή μου στα προεκλογικά.

begar

daneiakartes.info


Μην καταπίνετε τίποτα αμάσητο. Ερευνήστε και διασταυρώστε οτιδήποτε διαβάζετε, όπου και αν το διαβάζετε.